Eski Harduro ruhu canlandı bu rotayı hatırlayınca.
Gürece'ye çıkarken, Dağbelen yoluna sapıverdim.
Daha önce bisikletle, Bitez sanayiden girip geçtiğim bu yolun, Gündoğan'a bağlandığını biliyorum.
Scooter bu yollara gelmez ama eski arkadaşım "Tekilay" (Ümit) böyle yollara giriyorsa Harduro neden girmesin dedim.
Çoğu yeri düzgün toprak yol ama bazı yerleri taşlı ve kaygandı ama enduro tecrübem sayesinde kolayca yol aldım.
Daha buralarda keşfedecek çok yol var.
Yeniden bisikletle gelmek gerek.
Yol tarifi aldığım amca, bir gölden söz etmişti, onu bulurum umuduyla bir yan yola saptım ama böyle bir yerde bitti yol.
Ayağından bağlı zavalı bir eşek var sadece.
Garibim, bu ıssız yerde beslenip duru.
Yalnız ve hüzünlü.
Arada buraya gelip oturan biriler var sanırım.
(Sanırsam değil.)
Eski Harduro günlerini özlemişim.
Yeni manzaralar keşfetmek güzel.
Yeni yollar, yeni hedefler..
Bağlantı yolunun devamı yeni asfaltlanmış.
Kahrolsun medeniyet.
Varmak istediğim yer, ağaç ve demir malzemeler kullanan bir heykeltraşın atölyesiydi.
Ulaştım ve kedileriyle tanıştım.
Cuma, ne zamandır tanımak istediğim bir sanatçıydı.
Onu tanımak, sohbet etmek, sanatı hakkında bilgi almak bana yeni bakış açıları kazandırdı.
Atık malzeme kullanarak sanata dönüştürme çabasıyla doğaya yakın yaşamı seçmiş.
Kedilerini ve kendilerini pek sevdim.
Sanatı hakkında söyleyecek çok söz var ya da sükut altındır.
Yol kenarındaki heykelleri zaman zaman çalınsa da ..
Bir gözü yaralandığı için görmeyen bu sarmanla çok iyi anlaştık.
Sırf onu yeniden sevmek için bile gelmek isterim buraya yakın zamanda.
Rüyalarında gördüğü canavarları cisimleştirmek en sevdiği şey Cuma'nın.
Bu fotoğrafta sarmanla öpüştük ama ben çıkmamışım karede.
Bir diğer güzellikse yakınımızda kalıp, sohbetimizi dinlemeyi yeğledi.
Daha sonra da bu uysal köpecik aramıza katıldı.
Burada herşey çok huzurlu.
Bir semer ve atılmış bir sandalye parçasında yapılmış sehpamsı heykel üzeinde esnemek…
Yeniden, en yakın zamanda Cuma'nın eserlerini ve sohbetini tatmak üzere…
…
..
.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder